تنها درختی است که آب شور را تحمل می کند. بسته به گونه، درختان حرا می توانند نمک را در برگ های خود ذخیره و دفع کنند یا به طور کلی مانع از ورود آن به ریشه شوند. مانگروها در فیلتر کردن آب اقیانوس ها به قدری خوب عمل می کنن که در واقع می توانید از شاخه های آن ها آب تازه بنوشید.
جنگل های مانگرو از نقاط مهم لانه سازی پرندگان ساحلی و مهاجر هستند.
مانگرو می تواند تاثیر موج های قوی را که مسئول سیل در طول طوفان های بزرگ هستند به میزان قابل توجهی کاهش دهد. مطالعات نشان داده اند که جنگل های حرا می توانند مرگ و میر ناشی از طوفان را تا دو سوم و نیروی کل سونامی را تا 90 درصد کاهش دهند.
به دلیل نحوه قرارگیری در خط ساحلی، درختان مانگرو با جمع آوری رسوبات رودخانه ها و جزر و مد اقیانوس در اطراف ریشه هایشان از ساحل در برابر فرسایش محافظت می کنند.
اکوسیستم های مانگرو میزبان تنوع زیستی زیادی هستند و مهدکودک موجودات دریا به حساب می آیند تا جایی که تخمین زده شده است که 30 درصد از ماهی های صید شده در آسیای جنوب شرقی به نوعی توسط این جنگل ها حمایت می شوند.
توانایی مانگروها در ذخیره کربن آبی، انها را به ویژه برای مبارزه با تغییرات آب و هوایی ارزشمند می کند. این اکوسیستم ها می توانند تا 10 برابر بیشتر از جنگل های معتدل یا گرمسیری در خشکی کربن جذب کنند. اگرچه آنها کمتر از 2 درصد محیط های دریایی را تشکیل می دهند، اما 10 تا 15 درصد از دفن کربن جهانی در زمین را انجام می دهند.
این جنگل های دریایی به روش های مختلفی به مرجان ها کمک می کنند. آن ها اسیدیته اقیانوس را کاهش می دهند، که به قوی نگه داشتند مرجان ها کمک می کنند و آب روانی را که به بستر علف های دریایی و صخره ها سرازیر می شود فیلتر می کنند.
فقط گونه های ماهی در حال انقراض نیستند که از جنگل های مانگرو سود می برند. بیش از 30 گیاه و جانور "آسیب پذیر" و "به شدت در خطر انقراض" از لاک پشت های پوزه عقابی آبزی گرفته تا ببرهای بنگال، گوزن سامبر و شاه مار کبرا در این جنگل ها زندگی منی کنند.
ارزش تخمینی این جنگل های ساحلی در حدود 33 تا 57 هزار دلار در هکتار در سال است که معادل 3.3 تا 5.7 میلیون دلار در هر کیلومتر مربع است. بسیاری از جوامع و دولت ها، به ویژه کشورهای در حال توسعه، از ارزش درختان مانگرو بهره می برند.
بذرهای مانگرو که به آن ها پروپاگول نیز می گویند، وقتی هنوز به درخت مادر متصل هستند شروع به رشد می کنند. آن ها پس از رها شدن شناور می شوند و به کف دریا فرو می روند و ریشه می دهند. بنابراین می توانند به مناطق دیگر نیز بروند و جنگل های بیشتری را ایجاد کنند.
