لنج موزه گردشگری، حافظ میراث لنج‌سازی ایران و جهان

ژاپنی‌ها طرح توسعه قشم (یعنی طرح جامع قشم که قبلاً در برنامه جامع سوئکو نوشته بودند) را داشتند برای ۲۰ سال آینده بازبینی و تدوین می‌کردند. قراردادی بود که منطقه آزاد با تیم جایکا داشت و با آن‌ها مشارکت پایین به بالا را داشتیم تا جزیره قشم،یک جزیره اکوآیلند یا جزیره زیست ‌محیطی شود و در چهارچوب حفاظت از محیط‌زیست مردم هم بتوانند معیشت خود را بچرخانند. این مدل کار، مشارکت از پایین به بالا را هم به مردم و هم به مسئولین می‌شناساند. مثلاً می‌‌گفتند اگر جامعه محلی یک منطقه چیزی را می‌خواهد، بیشتر گوش کنید که چیست و چرا می‌خواهد که آن کار را برایش انجام بدهیم؛ نه اینکه یک ساختمان ۲۰ طبقه برای او بسازید و بگویید این را برای توسعه روستایتان ساخته‌ایم ونتواند از آن ساختمان بهره‌برداری کند چون در چهارچوب ذهنی آن‌ها نیست. این چیزی است که آن‌ها سعی کرده‌اند یاد بدهند. مسئله دیگری هم که بود و از ژاپنی‌ها یاد گرفتیم، صبوریشان بود. با اینکه خودمان در قرآن هر روز این را می‌خوانیم، ولی آدم‌های صبوری نیستیم.هرچند آدم‌های صبوری بودیم، ولی الان نیستیم و امانت‌داری و وقت‌شناسی را از آن‌ها یاد گرفته‌ایم. آن‌ها کاملا وقت‌شناس هستند و احترام را به معنای واقعی ازآن‌ها یادگرفته‌ایم. من که آنجا بودم از یک روستایی تا یک شهروند ژاپنی، همه یک احترام خاصی را داشتند، حتی میهمانشان هم همان‌قدر محترم بود. اگر ما سوار اتوبوس می‌شدیم و حرکت می‌کردیم، آن‌ها تا جایی که ما در دید باشیم دست‌هایشان را برای خداحافظی برای ما تکان می‌دادند. خیلی عجیب بود این مردم خیلی امین، صبور، وقت‌شناس ومحترم بودند و همه‌چیز را مستند می‌کردند تا کوچک‌ترین نکات را بدانند؛ برای مثال اینکه در جلسه گذشته چه اتفاقی افتاد. بسیار چک می‌کنند و مطالعه می‌کنند و وقت می‌گذارند برای اینکه چه بکنند تا بعد ای‌کاش‌هایشان کمتر بشود. نگویند ای‌کاش این کار را می‌کردیم یا آن کار را می‌کردیم. از هر جنبه‌ای بررسی می‌کنند که فعالیتی که می‌خواهد انجام بشود به پایداری کمک می‌کندیا نه.اینجا ما یک قانونی می‌گذاریم و مثلاً می‌گوییم ۵ روز دیگر همه کارمند‌ها ساعت ۶ صبح به‌خاطر گرما سر کار بیایند و نمی‌‌بینم که مثلاً فرزندانشان بایدساعت ۷ به مدرسه برود؛ این یعنی چه؟ یعنی آن‌ها خیلی به مسائل ریز توجه می‌کنند تا آن کلیات حل بشود. ضرب‌المثلی دارند خارجی‌ها که می‌گویند «خدا در جزئیات است.» یعنی اگر به جزئیات دقت کردید و آن‌ها را حل کردید، می‌توانید کلیات دور‌و‌برتان را حل کنید.آن‌ها حداقل به ۵۰ سال آینده فکر می‌‌کنندو ارتباطشان را تا می‌توانند با هیچ کشوری قطع نمی‌کنند.

ژاپنی‌ها آدم‌های مغروری هستند مثل ایرانی‌ها،ولی سعی می‌کنند از این غرور در چهارچوب خودش استفاده کنند. مثلاً ما می‌گوییم هنر نزد ایرانیان است و بس، انگار که دنیا هیچ هنری ندارد؛ ما اینجوری مغروریم. ولی آن‌ها هم این مغرور‌بودن را دارند و بلد هستند که چطور از آن استفاده کنند.